martes, 10 de abril de 2012

Torta de Finuca en Breogán

Hoxe reunímonos de novo as mulleres doces e calceteiras, e desta vez tocou en Breogán. Non tiña moi claro que lles ía ofrecer tendo en conta que eu de calceta vou forte pero na repostería son unha principiante ao carón da Cris e da María. Finalmente decidínme por un clásico que sempre atina; a Torta de Finuca, que é a miña tía, cociñeira e reposteira aventaxada. É unha torta moi doadiña de facer (uns 20 min. de preparación), lixeira e moi saudábel. Aquí vai a receita:

TORTA DE FINUCA
Ingredientes:
-  3 ovos
- 1 iogur natural
- Unha medida de iogur de fariña blanca
- Unha medida de iogur de azucre
- Unha medida de iogur de nata
- 6 queixiños tipo "do caserío"
Preparación:
Nun bol, batemos os ovos e engadímoslle o iogur, a fariña, o azucre, a nata e os queixiños. Batemos mecánicamente. Preparamos un molde duns 24 cm. e non moi alto con manteiga e fariña para que a mistura non pegue, e vertémola no molde. Quecemos ben o forno antes de meter a torta, e cando esté ben quente poñemos o molde e deixámola 35 min. a 190º. Sacámola, deixámola enfriar, emplatámola e pa dentro! Mmmmmm, que boa!

TISANA
Desta vez misturei comiño, fiuncho e pasiflora (flor da paixón). Endozamos con mel. 

LABORES

Tiñamos tanto e tanto que contarnos das vacacións da semana anterior que o palique protagonizou a mañá, de feito somos un trío moi faladoiro :) Pero non estivemos paradas, non!
María, despóis de rematar a chaquetiña azul de bebé, ensinounos o seu proxecto de vestido de gancho que anda a argallar para a súa sobriniña L. A verdade é que a idea e o deseño son unha monada así que esperemos comparta no blogue o patrón algún día. 
Cris continúa co jacquard, que avanza xa estupendamente. Agora a técnica de pasar fíos está moi controlada pero a labor fica moi desigual posto que os comezos non foron tan bos e "reciñen" moito. A decisión foi a de desfacer e comezar de novo :( Cris, aínda sabendo que era a opción máis axeitada, non me fixo precisamente "a ola". Eu sei que non é moi popular desfacer o feito, pero animo sempre a que paga a pena rematar as labores con gosto. Na calceta ben sendo unha práctica que adoita a pasar a miúdo, así que é unha boa ensinanza quitarlle medo e acostumarse canto antes. 
Eu, pola miña banda, continúo coas xa eternas polainas para X. e B. Discúlpame que ando moi ocupada e non teño moito tempo nin folgos para darlle á labor, pero prometo rematalos en pouco tempo e colgarvos aquí o patrón (mais me vale!).
A mañá rematou coa desexada choiva, tal e como comezou. Emprazámonos para a semana que ven en Mondego así que as lambonas preñadas estamos de noraboa. Veremos que delicias argalla Cris...

domingo, 8 de abril de 2012

Chal tricolor


Ya conté en otro post que este chal fue la idea de primer proyecto de calceta cuando todo esto comenzó pero, de manera bastante acertada, decidí dejarlo para un segundo ataque con las agujas. Y, finalmente, llegó la hora.
Chal enteroHe disfrutado muchísimo tejiendo este chal por dos razones: una, es la primera vez que sigo un patrón, (en inglés, para más inri), y les he perdido el miedo totalmente; y dos, ha sido una tarea súper entretenida que, además, avanzaba rápidamente con tanto calado.

Como en muchas otras ocasiones, sin saber por dónde empezar, me metí de lleno en Ravelry y, entre rarita, exigente y novata que es una, no me valía cualquier patrón (además, perdí el miedo a los patrones una vez empecé con este, pero según los veía en la web sólo pensaba “Yo eso no sé ni cómo empezarlo”, “Este lo hago cuando lleve 10 años tejiendo”, “A ver si este lo estreno con mis nietos”, o directamente “ muy bonito, pero ni de coña”).

Chal-detalle
Hasta que di con uno que me atrapó al primer vistazo (eso es lo que doy yo a los patrones, vistazos. Así me va, claro). Y, combinando esas lanas de alpaca peruana geniales que me regalaron mis suegros, salió mi chal (por cierto, el grosor de esta lana lo desconozco, pero usé dos hilos combinados y agujas del 9).

El patrón lo podéis descargar de aquí, o directamente de la página de Lachesis&Co.

Y ahora, a seguir con el jaquard, y a esperar por la siguiente calcetoreunión (¿cuál será el dulce? Ñam, ñam).

jueves, 5 de abril de 2012

Desayuno en Montrove (con muuuucho retraso)


Con mucho retraso la crónica de ese desayuno, no el desayuno en si... Hace ya más de una semana que nos reunimos en mi casa para re-desayunar, calcetar y disfrutarnos. Fue una semana de muchísimo calor, así que mi primera idea era hacer alguna larpeirada fresquita para la ocasión...pero no fue así. Hubo algo que cambió mis planes por completo, un hallazgo en la sección de menaje del hiper que hay cerca de aquí... el "rosco maker", un artilugio para hacer rosquillas tipo churrera que se coló en mi carro por dos razones: porque me encantan las rosquillas y porque no llegaba a 3 euros...Esa fue la razón de que el dulce elegido fueran rosquillas, que acompañamos con una infusion de Rooibos con especias, frutas y flores.
                         

ROSQUILLAS (receta del blog Magia en mi cocina con alguna modificación)
Ingredientes:

1 huevo
½ vaso pequeño de leche
½ vaso pequeño de anís
½ vaso pequeño de aceite de girasol
1 vaso pequeño de azúcar
canela
1 sobre de levadura
harina ( la que admita).

Mezclar el huevo con el azúcar hasta lograr una masa blanquecina, a continuación, añadir el aceite y volver a mezclar.Ahora se añade el anís y se vuelve a mezclar bien en la masa. Después añadir la leche y revolver de nuevo.
Mezclar parte de la harina con el sobre de levadura e ir incorporándolo a la masa anterior, ir añadiendo harina hasta lograr una masa suave y algo blanda (que se pueda manipular para darle la forma de rosquilla). A mi me admitió unos 700 g de harina.
Freir en abundante aceite caliente (el punto del aceite es importante, deberá estar caliente, pero no demasiado , para que no se quemen por fuera y se queden crudas por dentro).
Una vez fritas, colocarlas en una fuente con papel absorbente para que pierda el exceso de aceite y las rebozamos en una mezcla de azúcar y canela.

¡Atención! con un vaso tipo "nocilla" me salieron ¡5 docenas de rosquillas!, y teniendo en cuenta lo buenas que están y la cantidad de calorías que tienen os recomiendo ajustar las cantidades, porque al menos en mi casa volaron en 24 horas...
Ah! y el rosco maker no funcionó, al final a mano como siempre. 

LABORES

Aunque no tengo muchas fotos que ilustren nuestra jornada de labores, os cuento que Eva dedicó la mañana casi por completo a ayudarnos, aunque le dejamos tiempo para seguir con los pantaloncitos de sus retoños; Cris avanzó mucho con su jacquard, y Eva le ayudó a depurar la técnica de "pasar los hilos" que por lo que pudimos ver no es nada sencillo; y yo acabé la chaquetita de bebé, rematé hilos y le hice una bolita-botón a ganchillo. Ya está lista para fotografiar y compartir en el blog el patrón ( prometo no tardar tanto como esta vez en hacer el post...)

Un beso desde una tierra que estos días ha perdido un tesoro... a todo el que pueda le animo a apuntarse: voluntariadofragasdoeume@gmail.com







domingo, 25 de marzo de 2012

Pucho de Trasno

Hoxe vou falar dunha labor moi especial, o pucho de trasno. Moi especial porque o seu destino foi darlle abrigo a unha nena, O., filla da miña amiga Ulla, e despóis foi reinventado para o fillo da amiga María (si, a compañeira de docecalceta), M., aínda que ten moito máis éxito canda o seu irmán S. Pero xa sabemos os nenos e os puchos, grandes amigos, ou non! De tódolos xeitos calcetar para os máis pequenos da casa sempre é doado, e moi rápido.
O patrón saqueino dunha das revistas de Susie Johns en concreto da de labores de calceta para bebés de 0 a 3 anos. Ela chamoulle chunky hat en inglés, e aínda que modifiquei a lá mantiven o patrón calcetando a medida máis pequena. Velaí fican as instruccións traducidas.

O. no zoo co pucho de trasno en vermello

PATRÓN PUCHO DE TRASNO

Lá:1x100g. Top Merino Lanas Stop ou
2x50g. Rowan Felted Tweed Chunky
Agullas: Rectas, 2 pares un do 5.50 mm. e outro de 7.00 mm.
Medidas: 12 meses (18:2 anos:3 a.)
Dimensións: 44(47:49.5:53) cm. 
Mostra de pontos: 13 pontos e 17 pasadas (10x10 cm.)
Dificultade: Iniciación

Coas agullas de 5.50 mm. montamos 56(60:64:68) pontos. Facemos a ponto elástico (un ponto do dereito e outro do revés) un total de 8(8:10:10) pasadas.
Trocamos as agullas polas de 7.00 mm. e continuamos a ponto liso (unha pasada do dereito e outra como se presentan os pontos ou de revés) ata un total de 22(24:25:26) pasadas. Pechamos os pontos e tallamos o fío da lá.

Cosemos con tres agullas a costura traseira do gorro e despóis a costura superior con agulla de coser lá. Para face-los pompóns aroiamos a lá en catro dedos unhas dez veces. Tallamos por dous lados de xeito que fiquen uns vinte pedazos de lá da mesma lonxitude e atamos os fíos cun pedazo de lá pola metade. Repetimos a operación para o outro pompón. Cosemos nos extremos.



Versión pucho bi-color de M.
E xa temos o pucho listo para pasa-lo inverno. :)

Isto foi todo por hoxe, a vindeira reunión será en Montrove o martes día 27 de marzo. E recordade que como di a canción "all you knit is love" ou "todo o que calcetas é amor"












jueves, 22 de marzo de 2012

Galletas de limón en Mondego


Andaba yo preocupada por la reunión de hoy: seguía sin tener claro cuál iba a ser mi nuevo proyecto con las agujas, y no las tenía todas conmigo con el dulce que había preparado para acompañar las infusiones varias. Tengo un horno que tiene vida propia y, aunque ya llevamos año y medio juntos, aún estamos conociéndonos.
Nuevo proyecto jaquard
Afortunadamente, la cosa ha salido muy bien. Y, un día más, qué bien nos ha sentado la primera xuntanza de esta primavera: charleta, risas, calceta, galletas y solete en el jardín.

Para empezar, hemos tenido un invitado sorpresa, el pequeño M., que hoy no ha ido a la guarde, así que nos ha estado amenizando la mañana con sus trajines. Qué majo.

Además, ¡por fin sé cuál será mi proyecto de calceta!. Estoy decidida a aprender a hacer jaquard (cosa que, para empezar, no sé ni cómo se lee: ¿jacuar? ¿jacar? ¿yacuar?). Vamos, que me meto de lleno en los dibujos de calceta. Creo que lo que haré será una especie de bolso, ya veremos cómo acaba. 


Chaqueta bebé


María ha seguido con su chaquetilla de bebé, casi-casi terminada ya. ¡Y ya tiene claro con lo que va a seguir después! Si ya digo yo que voy con retraso…  


Pantalones mellizos


Y Eva continúa con los pantalones de sus futuros cachorros, con una lana de unos colores y un tacto que es para querer encoger a tamaño bebé y ponérselos ya-de-ya.


Respecto a mi relación con mi horno… parece que nos vamos llevando mejor: las galletas de limón y cardamomo que he preparado han gustado mucho. Ahora es cuestión de repetirlas unas cuantas veces más para perfeccionar la técnica de horneado.

La receta (pelín adaptada) es del blog Un cachiño doce.

Galletas de limón

GALLETAS DE LIMÓN Y CARDAMOMO

Ingredientes
- 125 g de mantequilla blanda (yo eché 100 g)
- Ralladura de un limón
- 150 g de harina mezclada con dos cucharaditas de levadura química
- 50 g de azúcar glass
- 10 cápsulas de cardamomo


Elaboración
- Sacar la mantequilla con tiempo para que se ablande (yo terminé calentándola al baño maría con agua caliente, pero sin fuego... en fin)
- Abrir las cápsulas de cardamomo, vaciar su contenido y machacarlo en un mortero.
- Batir la mantequilla con el azúcar, el cardamomo y la ralladura de limón. 
- Incorporar el zumo de limón y la harina poco a poco hasta ir formando una masa. Si se pega demasiado, incorporar un poco más de harina (¡pero sin pasarse!)
- Formar bolas del tamaño de una nuez y colocarlas en una bandeja de horno forrada con papel vegetal. Aplastar las bolitas y hacer unas marcas en la superficie con un tenedor.
- Meter al horno precalentado y hornear durante unos 15 minutos a 180º. 
- Dejarlas enfriar en la bandeja durante un rato y sacarlas con cuidado a una rejilla.


¡Están buenísimas, y con una infu de hierbas y canela quedan que no veáis!

martes, 20 de marzo de 2012

Empiezo con un P.A. (Progresa Adecuadamente, para los más jóvenes)


Un día vi a Eva con una chaqueta azul de punto alucinante de bonita, gruesa, y con un diseño que no había visto nunca.Pues casi me caigo de culo cuando me dijo que la había hecho ella, y que el diseño era suyo. Yo, que llevaba muuuuucho tiempo queriendo aprender a hacer algo con las agujas de tejer que tenía en casa (más allá de pinchar los bizcochos para saber si ya se les puede hincar el diente), tenía delante de mis narices a la que podía ser mi maestra!!

Mitones 1
 Se me encendió la bombillita y, chas, en dos minutos gestamos nuestra primera reunión de a tres, para empezar. Con una clara diferencia de clases: Eva, la profe, la que controla del tema, la que nos enseña, nos corrige y nos deja con la boca abierta; María, la que tiene unas nociones básicas que le dan un caché (como dice Eva) que hace que se pueda enfrentar, de salida, con esos ochos que ya habéis visto; y luego estoy yo, Cris, que ver tejer he visto mucho en casa, si, pero que cuando me vio Eva coger las agujas ni os cuento la cara que puso. Total, que en mi primera clase ya tuve que aprender a manejarme con esas cosas largas y con punta de una manera que no era natural para mí.

Mitones 2Mi primer proyecto tendría que haber sido un chal para envolverme con mis dos chiquis en el sofá, leyendo un cuento, en pleno invierno. Uno a cada lado, todos dentro del chal, cual filloa rellena. Pero no. Viendo mi catetez decidimos empezar por algo más básico: unos mitones rectos de canalé. No son para echar cohetes, pero no sabéis lo contenta que me puse cuando terminé de hacerlos. 
Además, así le di salida a parte de la lana preciosa de alpaca que mis suegros fantásticos me trajeron de su viaje a Perú. ¡Va por ellos!

Paso 1 realizado con éxito. Ahora estoy lista para el siguiente reto. Que se preparen mis agujas, que van a echar fuego.
(El patrón, que no puede ser más fácil, estará en los próximos días... o eso espero). 

lunes, 19 de marzo de 2012

Mi primer proyecto: gorro de ochos


He de decir que ya había hecho alguna cosilla a calceta, sobre todo para bebe, en ese boom que me dió con el primer embarazo de hacerle cositas al retoño (en el segundo el agotamiento pudo más que el boom...). Eso sí, todo punto jersey del derecho o del revés, mis conocimientos no daban para más.

Así que con nuestras (calceto)reuniones y con la gran suerte de tener una profe como Eva, que todo lo sabe, voy a aprovechar para aprender a hacer esos puntos tan chulos con los que nunca me atreví (y el siguiente paso será aprender a descifrar patrones, eso es otro mundo....)
En mi primer proyecto tenía muchas ganas de aprender a calcetar ochos, así que decidimos hacer un gorro con un ovillo bastante grueso que ya tenía (proyecto pequeño y con lana reciclada, perfecto para empezar).      

 

Para que me vayáis conociendo os diré que este pequeño proyecto me llevó tres o cuatro reuniones, vamos, más o menos un mes... y no es que sea lenta calcetando, es que me cuesta encontrar el momento para ponerme a ello. 
Por ahora no puedo hacerlo con niños porque les encanta tirar de las agujas (y recuperar los puntos no es mi fuerte), y cuando los niños duermen mi estado es, digámoslo así, incompatible con agujas de calcetar...es más compatible con sofá, cojín y mantita. 






Este es un detalle de mis deseados ochos. 
Próximamente estrenaremos sección de patrones y compartiremos el "cómo se hizo" para que os animéis con alguno de los proyectos que vamos haciendo.

¡Un abrazo y hasta el próximo post!
Ups, que no me he presentado...  ¡María a las agujas!